دوباره هواي چشمان تو را دارم،نگاهت آنقدر به آسمان شبيه است كه هرچقدر

                خسته و دلمرده باشم باز شوق زندگي به رگهاي بي جانم مي دود.كاش

                  هيچ وقت از خواندن حرفهايم خسته نشوي.مي شود به آرامش رسيد

                       و با خوشبختي پلك بر هم زد.به تمام ديوارهاي اتاقت حسادت

                                   مي كنم.آنچنان سخت تو را در بر گرفته اند که            

                                      فرصت نمي كني سري به تنهاي ام بزني.

سلام دوستان عزیزم. 

   سال نو همگی مبارک.من چند روزی نیستم .دارم میرم مسافرت

   زود بر می گردم.دلم واسه همه تنگ می شه.تو این مدت من رو

   فراموش نکنین.دوستون دارم.بای بای.

تهي و خالي شدم از هر چه در چشمانت بيداد مي كرد،به ياد دارم روزگاري

 را كه در كوچه پس كوچه هاي دلت قدم برمي داشتم،زماني كه احساس

مي كردم در خلوت سرايت مانند يك رويا ماندگارم و امروز سالها مي گذرد كه

 نگاه دريايي ات را گم كرده ام و مانند ماهي كوچكي،دور از آب چه معصومانه

جان دادم....

طنین گامهایت نغمه خواب را در گوش خورشید زمزمه می کند و

 نفسهایت،دلرباترین آوازها را در جام سکوت می ریزد. چشمانت،

تیرگی شبهای تنهایی را در خاطر خسته ام جلوه گر می سازد

و امروز، خسته ام از آشوبی که دلم را به درد می سپارد و بیزارم

از فردایی که نگاهت را از من خواهد ربود.ای کاش زمان،کمی از 

وسعت بی انتهایش را و زمین، جرعه ای از زلالترین خاکش را به

روحم را قطره قطره می کنم و هر قطره را در خودنویس زبانم

می ریزم.آن قطره ها هر یک کلمه ای می سازند و نامه ای

می شوند تا تو فردا بخوانی و بدانی که این ساعتهای خالی از تو،

تا کجا پر از تو بوده ام.حرفهای ما هنوز ناتمام است و تا نگاه می کنی

وقت رفتن است. باز هم همان حکایت همیشگی؛ناگهان چه زود دیر

می شود.

دعا کردم که بیایی کنار پنجره و باز شعر مسافر خاموش خود

را از زبان باران بشنوی. اما دریغ که بی وفایی راز غریب همین

زندگی است.

از بیتابی چشمانت بیتی سرودم.بهار شد.یخ آب شد و لبخند

بر لبان ماتت نشست. با من از بهار بگو که کوله بارم آکنده از

خزان است.

  روی بوم نقاشی ام دیگر رنگی از تو نمی زنم. حتی نگاهی،

  صدایی،لبخند و گریه ای از تو در تابلوی امروزم نمی کشم.

  آخر آن هنگام که صادقانه می خواندمت،پناهنده کدام درگاه

   بودی؟آنگاه که سیل اشکچشمان منتظرم تو را می جست،

  لبخد کدامین لبان بودی؟بگو وقتی مهر و وفا و پاکی ام را نثارت

  کردم، عشق را با چه معامله می کردی؟هنوز نیمی از بوم،

  سفید مانده و آبی موج دریا هر روز تکه ای از صخره وجودم را

  می کند.دلم برای خودم عجیب می سوزد!

تو را چگونه صدا کنم؟

چگونه دستهایت را بگیرم و خالی از هر نیاز شوم؟

چگونه سر بر شانه هایت بگذارم و ترانه عشق را زمزمه کنم؟

چگونه می توانم در آغوشت بگیرم و نگاه دریاییت را از

طوفان های بدخیم حفظ کنم؟

چگونه می توانم قلبت را برای خود نگه دارم؟

و چگونه می توانم به سویت بیایم در حالیکه عاشقانه می گویم:

                   "دوستت دارم"

   امروز زلف آرزوهایم را یکی یکی شانه زدم و به فردایی بارانی

           هدیه دادم اما فطرت عاشقانه ام  را بر بال سخاوت نوشتم

             تا به رنگینکمان برسد.امروز آغازی پاک با نگاه خورشید

                  داشتم و با نگاهستاره غروبی تازه را حس کردم.